RSS
 

Posts Tagged ‘կյանք’

Կյանքի, մահվան ու իսկական սիրո մասին…

09 Oct

Երբ մարդ մահանում է, նրա հոգին սկսում է բարձրանալ երկինք: Մինչև դրախտ հասնելը հոգին անցնում է 7 վիճակների (երկինքների) միջով.

  1. Հենց մահանալուց հետո նա գտնվում է երկրի մոտ, տեսնում է իր անկենդան մարմինը և կարող է թռնել տների վրայով:
  2. Վերև բարձրանալուց հետո նա հանդիպում է իր կյանքի ամենավախենալու սարսափների հետ, այն բոլոր վատ բաները, որ  կատարել է կյանքում, հայտնվում են նրա առջև:
  3. Հետո սկսում է սիրո, սեքսի ու հոգեբղկանքի(կայֆավատի :D ) մասը, իր բոլոր նվիրական ու էռոտիկ երազանքները հոգին տեսնում ու զգում է:
  4. Դրանից հետո սկսում է ժամանակի փորձությունը, հոգին դեմ առ դեմ հանդիպում է ժամանակի, տխրության, միապաղաղ կյանքի հետ…
  5. Բացարձակ գիտելիքի վիճակ, հոգին իմանում է աշխարհի բոլոր գաղտնի գիտելիքները, այն ամենը ինչ ուզեցել է իմանալ երկրային կյանքի ժամանակ, բայց չի իմացել:
  6. Հոգին ծանոթանում է բացարձակ գեղեցկության հետ:
  7. Դրախտ, որտեղ հրեշտակներն են ապրում և որտեղ պիտի կշռեն հոգին:

Այստեղից էլ առաջացել է ՛՛7-րդ երկնքում է գտնվում՛՛ ասացածքը:

Հոգին կշռելու ժամանակ որոշվում է, թե ինչպես է ապրել մարդը իր կյանքում, լավ արարքների համար նրան միավորներ են ավելացնում, վատերի համար միավորները հանվում են: Եթե հոգին 600 միավորից ավել է հավաքում, նա դառնում է հրեշտակ ու ապրում է դրախտում: Եթե պակաս է հավաքում նորից վերադառնում է երկիր ու մտնում է նորածին երեխայի մարմնի մեջ (այս պրոցեսը կոչվում է ռեինկարնացիա):  Մոր փորի մեջ երեխան հիշում է իր ողջ նախորդ կյանքը, հենց ծնվում է հրեշտակը իջնում է և մատով կպնում է քթի ու վերին շրթունքի միջև ընկած հատվածին, դրա համար էլ այդտեղ փոսիկ է առաջանում(նոր ծնված երեխաների մոտ այդ փոսիկը չկա), ու հոգին ամեն ինչ մոռանում է: Մարդը նորից սկսում է ապրել ու նորից մահանալուց հետո հոգին կանգնում է դատի առաջ, եթե էլի միավորները չեն հերիքում, նորից վերադառնում է երկիր ու այսպես շարունակ քանի դեռ չի դարձել հրեշտակ: Փաստացի երկիրը դժոխքն է…

Եթե այս կյանքում ինչ որ հիվանդություն ունես, դա նշանակում է որ նախորդ կյանքում մահացել ես այդ հիվանդության հետ կապված մահով, օրինակ.  վզի հիվանդությունով տառապողին նախորդ կյանքում կախել են, մաշկային հիվանդություն ունեցողը վառվել է…

Եթե երկու հոգի մի կյանքում իրար սիրել են ու դա եղել է իսկական սեր, բայց եթե այդ սերը պտուղ չի տվել, այսինքն նրանք չեն կարողացել երեխա ունենալ, ապա հաջորդ կյանքում նրանց ևս մեկ  հնարավորություն կտրվի սխալը ուղղելու համար: Ու երբ նրանք հանդիպեն ապա միանգամից կհասկանան, որ ստեղծված են իրար սիրելու համար <3 Ստացվում է, որ սպիտակ ձիով ասպետին սպասելը կարող է և ճիշտ որոշում է  ;)

P.S. Ընկերներս գիտեն, որ ինձ տարելա Բեռնարդ Վեռբերի գրքերի վրա…  Էս պատմեցի ‘՛танатонавты՛ մի հատված, եթե հետաքրքրեց կարող ամբողջ գիրքը կարդալ :) Бернард Вербер ”’танатонавты” 

 

Մրջյունի կարծիքը մարդկանց մասին

23 Aug

Հատված Բերնառդ Վեռբերի ՛՛մրջյունի օրը՛՛ (бернард вербер ”день муравья”) գրքից: Գիրքը պատմում է մրջյունների կյանքի մասին, զուգահեռ պատմում է մարդկանց մասին ովքեր կարողացել են մեքենա պատրաստել որի միջոցով շփվում են մրջյունների հետ: Մրջյունը տաս օր նայում է հեռուստացույց ու կարծիք կազմում մարդկանց մասին…

Прием: Ваша цивилизация очень сложна, но я видел достаточно, чтобы понять главное. Животные, надо сказать, вы извращенные, вы наплевательски относитесь ко всему, что вас окружает, вас заботит лишь накопление того, что вы именуете «деньгами». Вся ваша история – это череда убийств на разных уровнях. Сначала вы убиваете, а потом занимаетесь обсуждением этого. Вы уничтожаете друг друга, и все вместе уничтожаете природу.
Но в вас есть и то, что привлекает меня. Это ваша живопись! Особенно мне нравится человек… его зовут… его зовут… Леонардо да Винчи. Выражать свое видение мира, создавая непрактичные предметы только ради их эстетической красоты, – это идея невероятная! Это как если бы мы испускали запахи не с целью общения, а просто ради удовольствия их нюхать! В этой беспричинной и бесполезной красоте, которую вы именуете «искусством», заключается ваше превосходство над нашей цивилизацией. В наших Городах нет ничего подобного. Ваша цивилизация богата своим искусством, рождающим бесполезные страсти.
Прием: По дороге к вам я встретил тараканов. Они кое-чему научили меня. Любят тех, кто способен сам любить себя, помогают тем, кто хочет сам помочь себе…
Он шевелит усиками, он уверен в себе и в своих аргументах.
Прием: У меня к вам вопрос, и он очень важный. А вы сами, на моем месте, каким сочли бы свой род?
Муравей продолжает спокойно излагать свою позицию.
Прием: Вы меня понимаете? Я спрашиваю, любите ли вы себя сами настолько, чтобы другим тоже захотелось вас полюбить?
Передача: Ну…
Прием: Если вы сами себя не любите, нет никакой надежды, что вы сможете полюбить таких непохожих на вас существ, как мы!
Передача: То есть…
Вы подыскиваете слова, чтобы убедить меня? Не стоит. Объяснения, которые я ждал от вас, я уже получил от вашего телевизора. В документальных фильмах, в репортажах я видел, как люди помогают друг другу, как люди прибегали в отдаленные гнезда и спасали других людей, как розовые люди лечили коричневых людей. Муравьи, как вы нас называете, никогда так не поступают. Мы не помогаем дальним гнездам, мы никогда не спасаем муравьев другого вида. И еще одно, я видел, как рекламировали плюшевого медвежонка. Это всего лишь предмет, но люди гладили его, люди его обнимали. Значит, у людей есть избыток любви, и они щедро делятся им.
Люди ожидали всего, но только не этого. Чтобы род людской очаровал нечеловека творениями Леонардо да Винчи, врачами-добровольцами и плюшевыми мишками!
Прием: Это еще не все. Вы добросовестно ухаживаете за вашим расплодом. Вы верите, что люди будущего будут лучше вас сегодняшних. Вы стремитесь к прогрессу. Вы как наши солдаты, которые жертвуют собой, прокладывая живой мост через ручей для своих братьев. Молодые пойдут вперед, и, чтобы они прошли, старые готовы умереть. Я смотрел ваши фильмы, новости, рекламу и везде чувствовалась ваша неудовлетворенность тем, какие вы есть, и желание стать лучше. Из этого желания рождается ваш «юмор», ваше «искусство»…

 

Про жизнь после родов!

10 Apr

Ֆեյսբուքյան նոթերի շարքից :))))))

В животе беременной женщины разговаривают двое младенцев. Один из них – верующий, другой – неверующий.
Неверующий:
– Ты веришь в жизнь после родов?
Верующий:
– Да, конечно. Всем понятно, что жизнь после родов существует. Мы здесь для того, чтобы стать достаточно сильными и готовыми к тому, что нас ждет потом.
Неверующий:
– Это глупость! Никакой жизни после родов быть не может! Ты можешь себе представить, как такая жизнь могла бы выглядеть?
Верующий:
– Я не знаю всех деталей, но я верю, что там будет больше света, и что мы, может быть, даже будем сами ходить и есть своим ртом.
Неверующий:
– Какая ерунда! Невозможно же самим ходить, и есть ртом! Это вообще смешно! Да и зачем? У нас же есть пуповина, которая нас питает. Знаешь, я хочу сказать тебе: невозможно, чтобы существовала жизнь после родов, потому что наша жизнь и так уже слишком коротка.
Верующий:
– Я уверен, что это возможно. Все будет просто немного по-другому. Это можно себе представить.
Неверующий:
– Но ведь оттуда еще никто никогда не возвращался! Жизнь просто заканчивается родами. И вообще, жизнь – это одно большое страдание в темноте.
Верующий:
– Нет, нет! Я точно не знаю, как будет выглядеть наша жизнь после родов, но в любом случае, мы увидим маму, и она позаботится о нас.
Неверующий:
– Маму? Ты веришь в маму? И где же она находится?
Верующий:
– Она везде вокруг нас, мы в ней пребываем и благодаря ей движемся и живем, без нее мы просто не можем существовать.
Неверующий:
– Полная ерунда! Я не видел никакой мамы, и поэтому очевидно, что ее просто нет!
Верующий:
– Не могу с тобой согласиться. Ведь иногда, когда все вокруг затихает, можно услышать, как она поет, и почувствовать, как она гладит наш мир. Я твердо верю, что наша настоящая жизнь начнется только после родов!