RSS
 

Posts Tagged ‘մահանալ’

Կյանքի, մահվան ու իսկական սիրո մասին…

09 Oct

Երբ մարդ մահանում է, նրա հոգին սկսում է բարձրանալ երկինք: Մինչև դրախտ հասնելը հոգին անցնում է 7 վիճակների (երկինքների) միջով.

  1. Հենց մահանալուց հետո նա գտնվում է երկրի մոտ, տեսնում է իր անկենդան մարմինը և կարող է թռնել տների վրայով:
  2. Վերև բարձրանալուց հետո նա հանդիպում է իր կյանքի ամենավախենալու սարսափների հետ, այն բոլոր վատ բաները, որ  կատարել է կյանքում, հայտնվում են նրա առջև:
  3. Հետո սկսում է սիրո, սեքսի ու հոգեբղկանքի(կայֆավատի :D ) մասը, իր բոլոր նվիրական ու էռոտիկ երազանքները հոգին տեսնում ու զգում է:
  4. Դրանից հետո սկսում է ժամանակի փորձությունը, հոգին դեմ առ դեմ հանդիպում է ժամանակի, տխրության, միապաղաղ կյանքի հետ…
  5. Բացարձակ գիտելիքի վիճակ, հոգին իմանում է աշխարհի բոլոր գաղտնի գիտելիքները, այն ամենը ինչ ուզեցել է իմանալ երկրային կյանքի ժամանակ, բայց չի իմացել:
  6. Հոգին ծանոթանում է բացարձակ գեղեցկության հետ:
  7. Դրախտ, որտեղ հրեշտակներն են ապրում և որտեղ պիտի կշռեն հոգին:

Այստեղից էլ առաջացել է ՛՛7-րդ երկնքում է գտնվում՛՛ ասացածքը:

Հոգին կշռելու ժամանակ որոշվում է, թե ինչպես է ապրել մարդը իր կյանքում, լավ արարքների համար նրան միավորներ են ավելացնում, վատերի համար միավորները հանվում են: Եթե հոգին 600 միավորից ավել է հավաքում, նա դառնում է հրեշտակ ու ապրում է դրախտում: Եթե պակաս է հավաքում նորից վերադառնում է երկիր ու մտնում է նորածին երեխայի մարմնի մեջ (այս պրոցեսը կոչվում է ռեինկարնացիա):  Մոր փորի մեջ երեխան հիշում է իր ողջ նախորդ կյանքը, հենց ծնվում է հրեշտակը իջնում է և մատով կպնում է քթի ու վերին շրթունքի միջև ընկած հատվածին, դրա համար էլ այդտեղ փոսիկ է առաջանում(նոր ծնված երեխաների մոտ այդ փոսիկը չկա), ու հոգին ամեն ինչ մոռանում է: Մարդը նորից սկսում է ապրել ու նորից մահանալուց հետո հոգին կանգնում է դատի առաջ, եթե էլի միավորները չեն հերիքում, նորից վերադառնում է երկիր ու այսպես շարունակ քանի դեռ չի դարձել հրեշտակ: Փաստացի երկիրը դժոխքն է…

Եթե այս կյանքում ինչ որ հիվանդություն ունես, դա նշանակում է որ նախորդ կյանքում մահացել ես այդ հիվանդության հետ կապված մահով, օրինակ.  վզի հիվանդությունով տառապողին նախորդ կյանքում կախել են, մաշկային հիվանդություն ունեցողը վառվել է…

Եթե երկու հոգի մի կյանքում իրար սիրել են ու դա եղել է իսկական սեր, բայց եթե այդ սերը պտուղ չի տվել, այսինքն նրանք չեն կարողացել երեխա ունենալ, ապա հաջորդ կյանքում նրանց ևս մեկ  հնարավորություն կտրվի սխալը ուղղելու համար: Ու երբ նրանք հանդիպեն ապա միանգամից կհասկանան, որ ստեղծված են իրար սիրելու համար <3 Ստացվում է, որ սպիտակ ձիով ասպետին սպասելը կարող է և ճիշտ որոշում է  ;)

P.S. Ընկերներս գիտեն, որ ինձ տարելա Բեռնարդ Վեռբերի գրքերի վրա…  Էս պատմեցի ‘՛танатонавты՛ մի հատված, եթե հետաքրքրեց կարող ամբողջ գիրքը կարդալ :) Бернард Вербер ”’танатонавты” 

 

Ինքնասպան լինելու 5 պատճառ…

13 Sep

Եթե եկել եք ստեղ ուրեմն դուք չեք ուզում ինքնասպան լինեք, համենայն դեպս մտածում եք, որ գուգլը կարա ձեզ ինքնասպան չլինելու պատճառ ասի… բայց դե սա էտ տեղը չի, ստեղ գրելու եմ ինքնասպան լինելու պատճառները :P

1. Երևի ձեզ փոքր ժամանակ ասել են, որ պետք չի եսասեր լինել, եսասեր լինելը վատ բան է… Սուտ են ասել :) Մարդ պետք է առաջինը ինքը իրեն սիրի(շաաաատ սիրի) ու հետո նոր մյուսներին:  Իսկ եսասեր մարդը կյանքում չի գնա իրան մոստից շպրտի, իսկ  դու եսասեր չես ուրեմն կարաս գնաս քցվես:

2. Աշխարհի ամենավերջին բոմժն էլ, ամենադեբիլ տուֆտա մարդն էլ ունի գոնե մեկ ընկեր կամ հարազատ, որ իրեն սիրում  է… ու գոնե էտ մարդու համար պետք է ապրել, մի պահ պատկերացրեք ով կգա ձեր թաղմանը… այ բոլոր էտ մարդիկ ձեզ սիրում են ու իրանք պատրաստ են ձեզ օգնել:  Ու եթե դու իրոք մտածում ես, որ չկա տենց մարդ որ քեզ սիրումա, կարաս գնաս 10 լիտր արաղ խմես: Բայց ես Անի անունով մի ընկեր ունեմ, ինքը բոլորին սիրում է… քեզ էլ կսիրի ;) :D սա էլ իրա բլոգը, կարդա ու կհամոզվես ;)

3. Ամենածանր վիճակում հայտնվում են ինքնասպան եղած մարդու ծնողները ու բարեկամները, մի մեծ դժբախտություն է կախվում այդ ընտանիքի վրա, մեղքի զգացում, որ կտանջի նրանց ամբողջ կյանքում… Մինչև կյանքի վերջ նրանք կհիշեն, որ իրենց զավակը ինքնասպան է եղել: Ու եթե դու թքած ունես քեզ կյանք տվող, քեզ մեծացնող, քեզ սիրող ու իրենց կյանքը քեզ նվիրող  մարդկանց վրա, ուրեմն կարաս գնաս սենյակում պարանից կախվես:

4. Տեսել եք ինչպես են ապրում հաշմանդամ մարդիկ… առանց ոտք, առանց ձեռք, չեն կարում խոսան, չեն կարում տեսնեն, չեն կարում լսեն, չեն կարում ֆուտբոլ խաղան, չեն կարում լողանան, չեն կարում զբոսնեն այգում… բայց նրանք ապրում են չէ, ու ես 100% համոզված եմ որ նրանց պռոբլեմները շատ ավելի շատ են քան քոնը, բայց նրանք պայքարում ու ապրում են: Դու պետք է շնորհակալ լինես որ կարում ես քայլես, տեսնես ու լսես :) Ու եթե դու մտածում ես, որ ավելի դժբախտ ես քան անձեռք մարդը, ուրեմն կարաս գնաս վրատ բենզին լցնես ու վառես քեզ:

5. Ու մեկ էլ ասում են, որ մեռնելը էտքան էլ հաճելի երևույթ չի :D վառվելուց ահավոր ցավումա մաշկդ, մոստից քցվելուց վախից սիրտդ կանգնումա ու հետո ծեփռտվում ես ասֆալտին(էտ հեչ սիրուն չի :P ), կախվելուց էլ վիզդ կամաց-կամաց է ջարդվում, թույն խմելուց մեծ հավանականություն կա որ հետ կտաս ու սաղ կյանքդ ստամոքսի պռոբլեմով կապրես ;) Ու եթե դու իրոք ուզում ես, որ Գագիկ Շամշյանը քեզ նկարի, ապա կարող ես մեքենայով  200կմ/ժ արագությամբ գնաս Սևան:

Կից ներկայացնում եմ ՛՛ինչպես պատերին խփվելով՛՛ ու ՛՛տապչկայով՛՛ ինքնասպան լինելու մեթոդները :D

P.S. Ու եթե երջանկությունը չես տեսնում, չես կարող բռնել, դա չի նշանակում, որ այն չկա… դու նրան զգա ու հավատա ;) Ախր այնքան անուշ է բուրում հոտը երջանկության <3